سخنرانی بشار اسد در پارلمان سوریه را می‌توان سخنرانی شجاعانه، در جهت مصلحت ملت و کشور سوریه و لبنان تلقی کرد. این سخنرانی و اتخاذ مواضع نشان داد که کار رهبری یک کشور، دمیدن در بوق شعار نیست، این نیست که عده‌ای شعار بدهند و بقیه هم به دنبال شعارها بدوند و یا هروله کنند. سالها پیش، درست بیست سال پیش، نقد حالی در روزنامه‌ی گرامی اطلاعات نوشتم، عنوان مقاله شعار بس! بود. چیزی شبیه آتش بس. جمعیت کثیری که دیروز بعدازظهر در مقابل پارلمان سوریه جمع شده بودند، شعار می‌دادند که: " واحد واحد واحد سوریه لبنان واحد! " و شعار دیگرشان این بود که " ای بشار! با جان و دل خودمان را فدای تو می‌کنیم "

بشار در سحنرانی‌اش اعلام کرد که ارتش سوریه از لبنان خارج می‌شود و نیز این نکته‌ی کلیدی را با صراحت اعلام کرد که سوریه در لبنان خطاهایی داشته است. احساس کردم که گویی دولت سوریه به این نتیجه رسیده‌اند که شعار بس، این نکته در روزنامه السفیر که امروز استثنائا در روز یک شنبه منتشر شده است، به عنوان انتقاد از خود تیتر اول شده و طلال سلمان سرمقاله‌ی خود را در همین ارتباط نوشته است. از منظری دیگر میتوان گفت که بشار اسد عنصری مرعوب است و از جنگ تبلیغاتی آمریکا و اروپا ترسیده است. بیاد داریم که وقتی شرایط کشور ما به نقطه‌ای رسید که شعار جنگ تا آخرین نفر و آخرین خانه در دنیای واقعیت‌ها کاربردی نداشت، آتش بس را پذیرفتیم و از آن به عنوان جام زهر تعبیر شد. یک وقتی این نکته را عرفات مطرح کرد، وقتی از او انتقاد می‌کردیم که چرا با اسراییل مذاکره می‌کند. گفت: " اجازه بدهید مردم فلسطین جام زهری را که خودشان تشخیص می‌دهند بنوشند. "
سخنرانی دیروز بشار نشانه‌ی این است که وقتی مساله‌ای در زمان خودش حل نمی‌شود، این گونه نیست که فرصت ابتکار عمل و تصمیم‌گیری برای همیشه باقی بماند.
آنچه در این میان حسرت‌آور است این است که در روزی که همه نگاه‌ها به سوریه بود، نخست وزیر سوریه با هشت وزیر به ایران آمد و پیمان دفاعی مطرح شد. و این روزها که روز تصمیم‌گیری در باره مساله‌ای بود که در واقع از زاویه‌ای به منطقه و ایران هم مربوط می‌شود. ولیعهد سعودی به اسد می‌گوید که اگر از لبنان خارج نشوند روابط ریاض دمشق دچار مشکل می‌شود!
بشار اسد پیش از آن که بحران به وجود آمده تبدیل به یک فاجعه بشود و سرمایه‌های ملی و مردمی سوریه نابود، شود تصمیی شجاعانه گرفت تصمیمی که به تعبیر طلال سلمان رابطه‌ی سوریه و لبنان را از حالت نظامی - امنیتی خارج می‌کند.
آیندگان وقتی درباره‌ی این تصمیم سوریه بحث می‌کنند خواهند گفت: بشار اسد بوق شعار را در پیشگاه مصلحت کشور و ملت خود قربانی کرد.
همان بوقی که گاه مصلحت ملت‌ها و کشورها در برابر آن قربانی شده است. نمونه زنده‌اش، صدام و شیوه‌ی حکومت او.