چاندرا مظفر از زمره متفکران صاحب نظر و مطرح مالزی است. پس از زندانی شدن انور ابراهيم او نيز سالها مغضوب و در حاشيه بود، که يکی دو سالی است در صحنه است. اين هم از جمله آسيب‌های سياست به عرصه‌ی انديشه و فرهنگ است. در صحبتی، چاندرا مظفر به نکته‌ی مهمی اشاره کرد. می‌گفت: "ما شرقی‌ها از شناخت خودمان غافليم آن قدر که برای آموختن زبان انگليسی و فرانسه جدی هستيم، در انديشه‌ی آموختن زبان چينی و هندی و يا زبان مالی که امروزه بيش از 400 ميليون نفر به اين زبان سخن می گويند نيستيم. از اين رو ما يکديگر را با واسطه می‌شناسيم. بديهی است که شناخت با واسطه نمی‌تواند دقيق و درست باشد".
از حسن اتفاق، من هم موضوع صحبتم را زبان در نسبت با رسانه‌ها و مقوله‌ی جهانی شدن و فرهنگ انتخاب کرده بودم. زبان تنها نشانه‌ی زندگی مادی و طبيعی نيست. امکانی است برای نشان دادن آرزوها و انديشه و آرمان‌های ما. وقتی زبانی فراموش می‌شود , در چرخه‌ی جهانی شدن از ميان می‌رود.