برای اکبر گنجی

عکس‌های اکبر گنجی را دیدم. آنچه در چشمان او می‌درخشد، برق امید، مقاومت و پیروزی است. سال‌ها پیش به همراه مرحوم سید جلیل سید زاده به دیدار مقام محترم و عزیزی رفته بودیم.
پرسید: تازه چه خوانده‌ای؟
گفتم: شعری از "مطر". می‌گوید: "من و زندانبان هر دو از پشت میله‌ها به بیرون نگاه می‌کنیم. من به روشنایی و زندانبان به تاریکی.
گذر سال‌ها نشان داد که سرانجام کدام تصویر می‌ماند؛ کدام صدا در خاطره‌ها جاودان است؛ پایدارترین پدیده‌ی هستی چیست؛ کلمه پایدارترین پدیده‌ی هستی است.
چنانکه به تعبیر انجیل، در آغاز "کلمه" بود، در پایان هم کلمه باقی می‌ماند؛ بویژه وقتی کلمه‌ای با مقاومت آمیخته می‌شود.
صبر سخت اکبر گنجی بار شیرین داده است و امروز بسیاری از زاویه‌ی نگاه او به جامعه می‌نگرند. گنجی سوخته که خاکستر نباشد، بلکه چراغی باشد در پیش پای دیگران.

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (13)