امروز مبارک رییس جمهور مصر برای بار پنجم سوگند یاد کرد، و از امروز بیست و پنجمین سال ریاست جمهوری‌اش را آغاز می‌کند و اگر اجل مهلت‌اش بدهد سی‌سال رییس جمهور خواهد بود تا دوره‌ای دیگر! مبارک در برابر هر دو مجلس مصر از آزادی و دموکراسی و اصلاحات سخن گفت. می‌گفت: "قدرت و امنیت مصر بر دموکراسی و آزادی و فکر و خلاقیت نویسندگان و روزنامه‌نگاران تکیه دارد."
به گمانم در جهانی زندگی می‌کنیم که واژه‌ها از ارزش و اعتبار افتاده‌اند. شاید استوارت میل حق داشت که گفت: "ای آزادی چه جنایت‌ها که به نام تو انجام می‌شود."

آن جه اصل است، قدرت، تقدیس قدرت و حفظ آن با هر وسیله‌ای است. آزادی و دموکراسی و اندیشه وقتی از سوی ارباب قدرت احترام دارد و تحسین می‌شود که به گونه‌ای در خدمت قدرت باشد. وقتی گه گاه لرزش دست و صدای مبارک را می‌دیدم و می‌شنیدم‌، به این نکته فکر می‌کردم که چینی‌ها چگونه می‌اندیشند که با روی باز و وقار تمام در مقطعی از سن از قدرت کناره گیری می‌کنند و کار را به نسل بعدی می‌سپرند، مثل جیانگ زمین و نیز نمونه‌ی مسلمانی‌اش مهاتیر محمد. به یاد داریم که مبارک سال پیش در حال سخنرانی بیهوش شد و بر زمین افتاد. گویی جیانگ زمین و مهاتیر محمد افق‌های دور دستی را نگاه می‌کنند و داوری آیندگان و تاریخ برایشان اهمیت دارد. شگفتی من از مدل چینی کناره‌گیری از قدرت است، کسانی که ظاهرا برای قیامت چنین کاری نمی‌کنند. بلکه حکمت راهنمای آنان است و دلبستگی‌اشان به کشور بیش از قدرت است.