مکتوب یک ساله شد. بیش از همه باید از جمیله سپاسگزار باشم. که اندیشه‌ی مکتوب و نیز پیگیری آن از اوست. وقتی در جمع عده ای از دوستان در آبان ماه سال پیش گفت: "سایت ما تا یک ماه دیگر شروع می شود"، اشاره کردم، که خوبه با احتیاط صحبت کنیم. گفت 24 آذرمکتوب متولد میشه. نکته را گرفتم! مکتوب برای ما واقعا تولد تازه‌ای بود. به ویژه این تولد در وضعیت مهاجرت ما اتفاق افتاد و فرصتی شد که برای خواندن سایت‌های دیگر وقت بگذارم.هر روز و شب توی این دنیای مجازی حیرت‌انگیز گشت و گذار کنم. بیاموزم و از نقد و نظر دوستان استفاده کنم. تا به حال نزدیک به 300هزار مراجعه به مکتوب داشته‌ایم. بیش از هزار کامنت در مکتوب درج شده است.

اما چند نکته:
1- از پیام عزیز، طراح سایت، سپاسگزارم، که مدام به مکتوب می‌رسد. بی یاری او مکتوب نمی‌تواند بر پای خود بایستد.
2- از همه سایت‌هایی که به مکتوب لینک داده اند، سپاسگزارم. امیدوارم ما لینک‌دونی مکتوب را سامان بدهیم.
3- از همه‌ی خوانندگان مکتوب ممنونم. مراجعه‌ی شما به نوشتن ما انگیزه و اعتبار می‌دهد.
4- از دوستانی که برای مکتوب کامنت می‌فرستند، چه آنانی که با نام و نشان در مکتوب حضور دارند، چه با نام‌های مستعار، از همه بسیار بسیار ممنونم. نام بردن از همه دشوار است. اما نمی‌توان از دکتر پرویز رجبی سپاس ویژه ای نداشت. از سید که گاه فقط با یک کامنت یک کلمه‌ای کلی حرف می‌زند، ممنونم. وقتی به وزارت فرهنگ رفته بودم، روزهای آغاز کار برخی دوستان سبد گل می‌فرستادند. روزی آقای لیالستانی کارگردان سینما به دیدنم آمد. فقط یک شاخه گل رز قرمز پر رنگ دستش بود. گفت: "شما سبد‌ها را ممکنه فراموش کنید، اما یک شاخه گل را هر گز". روزی که برای اجلاس وزیران فرهنگ جهان به استکهلم رفته بودیم، دیدم در آن سالن بسیار بزرگ دو هزار نفری، توی یک گلدان سفال سبز براق، در جلوی تریبون فقط یک شاخه گل گذاشته اند.
دوستان مکتوب که در یادداشت جمیله به آنان اشاره شده من هم از همگی آنان ممنونم. از خانواده‌ی هنرمند مصطفوی، سپاسی، مستانه، شیرین،آزاده،طرفه، نظری، احمد وند، حسن، حسین، قلمران، کوچ، رهگذر، عقاب و ...
5- بدون شک مکتوب تا رسیدن به نقطه‌ی راضی کننده‌ی شما و نیز ما فاصله دارد. امیدوارم من هم بتوانم با تلاش بیشتر بر رضایت شما بیفزایم.