مصر و ایران


مصاحبه رييس جمهوري در ابو ظبی بار دیگر موضوع رابطه سیاسی بین ایران و مصر را در بالاترین سطح ممکن مطرح کرد. البته عبارت و واژگانی که جناب آقای احمدی نژاد به کار بردند.شتابزده و سرسری بود.اما به هر صورت از این واقعیت ریشه می گرفت که تجدید رابطه بین ایران و مصر بسیار به درازا انجامیده است.

نکته ای که ضرورت دارد به آن توجه کنیم این است که: ایران رابطه سیاسی خود با مصر را پس از پیمان کمپ دیوید قطع کرد.موضوع و دلیل قطع رابطه کمپ دیوید بود.پس از قریب به سه دهه و شکل گیری دولت و کشور نیم بند فلسطین و برقراری رابطه دیپلماتیک با اسراییل؛توسط کشورهای مختلف اسلامی، بدیهی ست که نمی توان با استناد به کمپ دیوید و یا رایطه مصر با اسراییل؛ همچنان ایران در وضعیت فعلی باقی بماند.عمرو موسی بارها این نکته را بر زبان آورده است؛ که فهم عدم رابطه بین ایران و مصر به استناد رابطه مصر با اسراییل برای او نامفهوم است. ایران که روابط کاملا نزدیکی با ترکیه دارد؛ و هیچ کشور اسلامی رابطه اش با اسراییل به گرمی و نزدیکی ترکیه نیست.

می دانیم که روایط نظامی و امنیتی ترکیه با اسراییل زبانزد ست. دولت های با گرایش اسلامی و یا لائیک هم در این مورد تفاوتی با هم نداشته و ندارند.

قطع رابطه سیاسی ایران و مصر؛ یکی از آثار منفی اش تضعیف و بلکه تخریب رابطه فرهنگی و دانشگاهی دو ملت است. هیکل همیشه می گوید : ایران و مصر دو کشور حقیقی هستند. دو کشوری که پیشینه تمدنی و فرهنگی درجه اول دارند.هویت ملی تعریف شده دارند.نخبگان دو کشور در عرصه های مختلف در بین کشورهای اسلامی شاخص هستند. در نهضت بیداری اسلامی هر دو کشور زمینه و سابقه ای برجسته دارند.سال ها پیش فرزانه گرامی دکتر سید جعفر شهیدی یادداشتی نوشته بودند؛ با عنوان :
"اشکی در ساحل نیل" در آن یادداشت از تضعیف رایطه فرهنگی و دانشگاهی بین ایران و مصر دریغ خورده بودند.در سال های پیش از انقلاب گاهی نویسندگان و اساتید برجسته مصری به ایران می آمدند؛ سال ها در ایران می ماندند. مثل عبدالرحمن بدوی و صلاح الصاوی و در تقریب فرهنگی دو ملت نقش موثری داشتند.

علاوه بر آن مردم مصر مردمی عاشق اهل بیت اند.یک وقتی جوان مصری که برای نماز صبح به مسجد " راس الحسین" آمده بود.جمله اندیشه برانگیزی گفت:" شما ایرانی ها شیعه احزانید و ما مصری ها شیعه افراح! شما محرم را یک ماه سوگوارید و ما در میلاد امام حسین هفته ها جشن می گیریم."

خاطره نماز صبح در مسجد راس الحسین علیه السلام یا سیده زینب علیها سلام هیچگاه فراموشم نمی شود.ریشه های دو ملت گویی در هم گره خورده است.فضای نخبگان سیاسی و فرهنگی در مصر نیز فضایی نزدیک به نخبگان ایرانی است.از بعد تاثیری که مصر بر جهان اسلام دارد،چنان چه ما بتوانیم وارد بازار کتاب و سینمای مصر بشویم.می توانیم در شعاع گسترده ای در جهان اسلام حضور داشته باشیم.

تمامی این زمینه ها به دلیل قطع رابطه سیاسی عملا متوقف مانده است.پیداست یک اراده سیاسی روشن و قاطع لازم است تا رابطه شکل بگیرد.اگر چنین ارده ای تحقق یافت مسائل فرعی و جنبی نمی تواند مانع تلقی شود.آیا چنین اراده ای وجود دارد؟ رییس جمهور با ملاحظه همه ی جهات گفته است: همین امروز سفارت را بر پا می کنیم!

مشکل ملت های اسلامی این است که اگر فرهنگ و رابطه ملت ها را به اسب و سیاست را به گاری تشبیه کنیم.این گاری در جلو اسب بسته شده است.
(هم میهن)

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (11)