بعد از چهل سال ...

از جنگ شش روزه ی اسراییل با اعراب چهل سال می گذرد.بگذارید در همین آغاز سخن نگاهی به همین عنوان عرب و اسراییل داشته باشیم.می دانیم که جا انداختن عنوان ها و نام و نشان ها از زمره دقیق ترین و موثرترین شیوه های تبلیغاتی ست.اسراییل ار آغاز تاسیس-اشغال فلسطین- تا به امروز،کوشیده است وانمود کند مساله و اختلافی که دارد صرفا با فلسطینی ها و حداکثر با عرب هاست.وقتی این موضوع جا افتاد که فلسطین حد اکثر یک مساله عربی ست دیگر حساب سایر کشورهای اسلامی مثل ترکیه و ایران و ...روشن می شود.چنان که ترکیه امروزه نزدیک ترین روابط سیاسی، امنیتی و نظامی را با اسراییل دارد.همین روابط را ایران پیش از پیروزی انقلاب اسلامی نیز با اسراییل داشت.در مقطعی برخی نویسندگان مصری سخن از هویت مصری به میان آوردند و از سابقه تاریخی غیر عربی مصر سخن گقتند و در دفاع از کمپ دیوید، اظهار داشتند، مصر نباید در اختلاف میان اسراییل و فلسطین دخالت کند.جنگ شش روزه مانور قدرت اسراییل بود.ارتش سه کشور عربی را در شش روز شکست داد.بخش هایی از اراضی هر سه کشور را اشغال کرد.سینا و جولان و قدس شرقی وکرانه غربی و غزّه اشغال شد.
پس از چهل سال چند اتفاق مهم افتاده است. مقاله اولمرت در روزنامه گاردین که همراه با مقاله اسماعیل هنیه منتشر شده است،روایتی از روزگار جدید است.(گاردین روز چهارشنبه/16/خرداد)
یکم: اولمرت از مرز های بین المللی سخن گفته است. از این که اسراییل می خواهد در صلح و صفا با همه زندگی کند، دیگران هستند که می خواهند اسراییل را نابود کنند.او بدون ذکر نام به مواضع رییس جمهور ایران اشاره می کند.
دوم: هنیه نوشته است فلسطینی ها دیگر اشتباه سال 1948 را تکرار نمی کنند و از سرزمین و استقلال خود دفاع می کنند.او دو دهه انتفاضه را نشانه مقاومت ملی و اسلامی فلسطینی ها می داند.
سوم: در بین سطر های این دو مقاله یک اتفاق شگفت انگیر مکتوم مانده است. نبرد حزب الله با ارتش اسراییل و شکست اسراییل. ارتشی که شکست ناپذیر معرفی می شد و در مدت شش روز ارتش های مصر و سوریه و اردن را شکست داده بود. 33 روز در برابر مقاومت حزب الله، زمین گیر شد و نتوانست پیروز شود. بلکه بر اساس گزارش کمیته اسراییلی بررسی جنگ؛ شکست خورده است .مسلمانان، به ویژه فلسطینی ها نخست به یک اراده پیروزی آفرین و به تعبیر شوپنهاور؛ اراده خم نشونده ای که بر همه چیز حتی بر زمان فائق می آید نیاز داشتند.انتفاضه در عرصه داخلی فلسطین و پیروزی حزب الله در لبنان؛ دست یافتن به پیروزی را از افق محال- در زیر چتر تبلیغاتی جنگ شش روزه- بیرون آورد.اتفاق تازه ای در منطقه افتاد.شیمون پرز که با سابقه ترین رهبر اسراییلی ست، ترجیع بندی دارد که همه جا و در هر مصاحبه ای می گوید.می گوید ما در صلح با مصر و اردن پیروز شدیم و در لبنان و فلسطین شکست خوردیم.دلیلش را تمرکز در مصر و اردن و تکثر در لبنان و فلسطین می داند.دلیل ناگفته اش روشن است. در لبنان و فلسطین مقاومت وجود دارد.مقاومتی که نقشه خاورمیانه جدید را با دشواری روبرو کرد.مقاومتی که رایس از آن به شیون زایمان تعبیر کرد؛ اما این مقاومت ماندگار ماند .و البته علامت سئوال بزرگی در برابر آنانی که مهار سازمان ملل را به دست گرفتند و نگذاشتند آتش بس به هنگام انجام شود، باقی ماند..سازمان ملل و اروپا و امریکا و برخی کشورهای عربی همداستان شدند ؛.تا اسراییل پیروز شود.طنز تلخ نا نوشتنی
.امروز پس از چهل سال از جنگ شش روزه اتفاق بزرگی افتاده است.اسراییل تکه هایی از اراضی کشور های اسلامی را اشغال کرد. اما با مسلمانانی رو یاروست؛ که در برابر اعمال اراده آمریکا و اروپا و اسراییل ایستاده اند.ذهن ها آزاد شده اند.وقتی ذهن آزاد شد،آزادی سرزمین در افق محال نیست.

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (7)