ملکوت اسمان ها و زمین

قرار است در محفل علی(علیه السلام) که مرکز شیعیان هندی-افریقایی تبار است، خوجه ها- در باره ی فلسفه ی امامت صحبت کنم. به مناسبت همین روز و شب های متبرک دهه نخست شعبان، تولد امام حسین و امام سجاد و عباس بن علی علیهم السلام. داشتم سایت التفسیر را نگاه می کردم. دنبال تفسیر آیات 76 تا 79 سوره ی انعام بودم. که خداوند ملکوت آسمان ها را به ابراهیم نشان می دهد. سال های سال است که این ایات در ذهنم درخششی ویژه دارد.شاید هفته ای بر عمرم نمی گذرد که به مناسبتی این ایات در ذهنم تداعی نشود. ملکوت آسمانها! ستاره است و ماه و خورشید؟از خودم می پرسیدم که ملکوت زمین کدام است؟ دیشب در تفسیر" النکت و العیون " نوشته ماوردی، نکته ای دیدم که انگار پاسخ همین پرسش بود. نوشته بود ملکوت زمین : کوه و درخت و دریاست...
در آن سال های دور دست کودکی معلمی داشتیم که با لطف و تبسم به ما مقدمات درس می داد. می گفت:اگر درست درس بخوانید.به لحظه های نابی می رسید که می گویید: کجایند پادشاهان و پسران پادشاهان.
وقتی این نکته را دیدم یاد همان سال های دور دست افتادم...

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (32)