کرامت انسانی

دیشب در کانون توحید در باره ی کرامت انسانی صحبت کردم.از جمله این نکته به نظرم رسید که کرامت در ارتباط با مخالف و یا دشمن و گناهکار تحقق پیدا می کند.کرامت دنیا را رنگ و بوی دیگری می دهد. مرحوم مطهری در بحث فلسفه ی اخلاق کرامت انسانی را گوهر اصلی اخلاق تلقی کرده اند. پیامبر اسلام هم سخن اصلی اش این است: آمده ام تا کرامت های اخلاقی را کامل کنم.
خداوند کریم است. رسول کریم او فرشته وحی بر پیامبر اکرم نازل شده. قرآن کتاب کریم است.مومنان از رزق کریم بهره ور می شوند و به مقام کریم می رسند.همه ی این نکته ها تعابیر قرآنی ست.
حافظ تعبیر غریبی دارد:
با لبی و صد هزاران خنده آمد گل به باغ
از کریمی گوییا در گوشه ای بویی شنید!
کرامت فضای زندگی را خندان و گلستان می کند.کینه ها را از بن می شوید و با خود می برد.کرامت دشمن را تبدیل به دوست صمیمی می کند.:
" فاذا الذی بینک و بینه عداوه کانه ولی حمیم آیه 34 فصلت"
این آیه از زمره آیات فراموش شده قرآن است. ما در زمانه ای زندگی می کنیم که به انواع حیل می کوشند دوستان را به صف دشمنان بکشانند.حاصل جامعه بی کرامت و پر کینه هم پیش روی ماست.:
جز قلب تیره هیچ نشد حاصل و هنوز
باطل درین خیال که اکسیر می کنند


سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (7)