مریضان شفا خانه ی ترینکوت


داشتم "روزنامه افغانستان" روز پنجشنبه 7 آذر به قول افغان ها قوس را می خواندم. خبری توجهم را جلب کرد. خبر از دو جهت برایم قابل توجه بود. نخست خبر را با همان زبان دری ببینید:
"داکتران شفاخانه مرکزى ارزگان ميگويند که نيروهاى آيساف، بدون اجازه در شفاخانه عکسهاى زنان را گرفته ، دوا و بسکيت تاريخ تېرشده را توزيع نموده است
داکتران شفاخانه مرکزى در عکس العمل با اين عمل، به تاريخ ٦ قوس دست به اعتصاب زده و از تداوى مريضان خوددارى کرده اند .
اميرمحمد سرطبيب اين شفاخانه به آژانس خبرى پژواک گفت که نيروهاى آيساف روز سه شنبه به شفاخانه آمده، بدون اجازه در بخش زنانه رفته و عکسهاى آنها را گرفتند.
وى علاوه نمود که گرفتن عکسهاى زنان کار خلاف رسوم و فرهنگ افغانى ميباشد .
اين عکسها بعداً در روزنامه ها و مجلات چاپ ميشود، که اين زنان را با مشکل مواجه ميسازند .
داکتر امير محمد گفت : در اين جا زنان تحت شرايط دشوار کار ميکنند و اگر چنين واقعات تکرار شود، آنها وظايف خود را ترک خواهند نمود"
هم دارو ها زمان گذشته بوده است و هم بیسکویت هایی که لابد به کودکان و بیماران داده اند. از سوی دیگر از زنان شاغل در شفاخانه هم عکس گرفته اند که بر خلاف عرف فرهنگ و سنت افغان هاست.
پیداست پس از هفت سال اشغال هنوز مردم و فرهنگ آنان را نمی شناسند و از سوی دیگر هم برای سلامت و جان مردم ، به ویژه کودکان ارزشی قایل نیستند. اگر در اروپا و یا آمریکا داروی زمان گذشته تجویز شود. یا نشانی از آن در داروخانه ای پیدا کنند، همه فریاد سر می دهند. پزشکان افغانی تنها توانسته اند در برابر چشمان منتظر بیماران و خانواده آنان اعتصاب کنند و حتما پس از مدتی با درخواست بیماران که پناه دیگری ندارند، اعتصاب خود را بایستی بشکنند. روی دیگر سکه هم بمباران روستاها و قربانی شدن مردم است. کار به جایی رسیده که حامد کرزی گفته است: اگر می توانست هواپیماهای آمریکایی را ساقط می کرد!
این سخن کرزی گرچه دیرهنگام بر زبانش جاری شده است! گویی به درستی فهمیده که نه آمریکا و غرب او را می پسندند و نه مردم افغانستان به او اعتماد لازم را دارند. از این رو در سه چهار ماه گذشته مواضعی کاملا متفاوت گرفته است؛ تا شاید دردل دوست به هر حیله راهی و نفوذی پیدا کند. حرف ام این است که بسیار خوب سیاست سرجای خودش و انتخابات ریاست جمهوری هم! در این میان چه کسی به فکر کودکانی است که دارو های فاسد شده و بیسکویت های خارج از مصرف نصیبشان می شود؟ ده ها موسسه خیریه بین المللی و طرفدار حقوق بشر در افغانستان حضور دارند و مستقیم و غیر مستقیم از بودجه های کمک به مردم افغانستان استفاده می کنند. آن ها کجایند؟
کی قرار است مردم افغانستان را بشناسند؟ و به آداب و فرهنگ و رسوم آن ها احترام بگذارند. اگر بخشی از سرمایه عظیمی که صرف نابود کردن و کشتن مردم شد، صرف ساختن مدرسه و بیمارستان و کارگاه می شد، امروزه افغانستان چهره دیگری داشت
*************
اعتماد ملی ، نشانه.

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (13)