پنجسالگی مکتوب

24 آذر ماه پنج سال پیش نخستین یاد داشت ما ( جمیله و من) در مکتوب منتشر شد. انگیزه و پیشنهاد مکتوب از جمیله بود. مکتوب هم در روز تولد او آغاز شد...از جمله دلایلش این بود، که می خواهند ما حضور نداشته باشیم. مکتوب راهی و امکانی ست برای حضور...
البته این روز ها روز حضور سبز ملت ایران است. چنان که خوانندگان عزیز مکتوب هم شاهدند، نوشته های من هم نخست در جرس منتشر می شود. جرس صدای ملت ایران است که طنینش خواب یاوران استبداد را برآشفته است. بر آن ها عذر تقصیری نیست وقتی کسی دل به استبداد سپرد دچار کوررنگی می شود. خرخره می جود و یا در باره خاتمی که آبروی ملت ایران است ، واژه هایی را به کار می برد که ناگفته اولی تر.
در آغاز گمان می کردند با زندانی کردن شریف ترین فرزندان ملت ایران انتخابات را جمع می کنند و...حلقه های پی در پی سوء تدبیر ها و: وه که تو بی خبر از غلغل چندین جرسی...
در هر دانشکده ای و در هر شهری صدای مردم طنین انداخته است. جرس و مکتوب یازتاب اندک و محدودی از صدای ملت ایران است.
کافی ست ادبیات یاوران استبداد را ببینید. سخنان حجج اسلام حسینیان و شجونی و ذوالنور ... با این ادبیات می خواهند در دل مردم راهی پیدا کنند و از ولایت دفاع کنند. ولایت با تاسف بسیار به قتل و شکنجه و زندان و هتک و بدزبانی تفسیر و ترجمه شده است. وقتی رئیس حوزه علمیه قم که استاد اخلاق هم بوده است ، چنان زبان و ادبیاتی دارد از دیگران چه انتظاری می توان داشت.
انگار از ذکر پنجسالگی مکتوب به دور افتادم. از همه شما که با مراجعه به مکتوب با ارسال کامنت مکتوب را یاری می کنید، بسیار ممنونم. سبز و سربلند و سلامت باشید

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (27)