نگاه حقیقت بین...


پیامبر اسلام یکی از دعاهای بسیار مشهورش، که در عرفان اسلامی هم تبدیل به یک سخن محوری شده است، این است: اللهم ارنی الاشیاء کماهی
خداوندا پدیده ها را چنان که هستند به من نشان بده
یکی از پدیده ها مردم هستند. نگاهی که حاکم به مردم دارد. نگاهش به حکومت خود و خود. حاکمان معمولا از آن جا که در شیوه شرقی و یا اسلامی اش- چنان که ما تجربه کرده ایم- در برابر کسی مسئول نیستند. و لزوما پاسخگو نیز نیستند. ملت و کشور و حکومت و حتی جهان را همانگونه که دوست می دارند می بینند. این روز ها که نگاه جهان از میدان تحریر قاهره به سوی طرابلس چرخیده است. سخنان قذافی و پسرش سیف الاسلام بیش از همیشه مورد توجه است. سیف الاسلام در مصاحبه مطبوعاتی اش به خبرنگاران می گفت: بگذارید اول متن اصلی سخنش را که در روزنامه الزحف الاخضر امروز منتشر شده است. نقل کنم:
فضلوا خذوا سياراتكم وتجولوا في المدن ، شاهدوا المدن ، الشرطة موجودة والجيش موجود والمدارس تعمل، عشرات المدن ومئات القرى الليبية ، لا توجد فيها مشاكل ، وكل الأمور فيها تمام. لكن المشاكل تقع في منطقة محدودة جداً جداً ، إلا أن الإعلام يحاول أن يكبرها . ولهذا عليكم أن تأخذوا سياراتكم وتجوبوا شوارع المدن وقراها ، واسألوا الليبيين.
 (الزحف الاخضر ۲۷ فوریه)

بفرمایید! سوار ماشیناتون بشید و توی شهرا گشت بزنید. پلیس و ارتش حضور دارند، مدارس هم دایرند. ده ها شهر و صد ها روستای لیبی هیچگونه مشکلی ندارند. همه کارا به خوبی انجام می شود. اوضاع روبراه است. مشکلات فقط در بعضی مناطق محدود وجود دارد. بعضی مناطق. رسانه ها اونا رو بزرگ می کنند. شما ماشیناتون رو بردارید و توی خیابونا و روستاها بگردید و از مردم لیبی بپرسید.
این نمایی است که سیف الاسلام نشان می دهد. نمای دیگر این است که قذافی فقط بر بخشی از طرابلس حاکم است. دوست دوران کودکی اش عبدالرحمان شلغم که نماینده لیبی در سازمان ملل است. به مردم پیوسته است. نفر دوم جکومتش، وزیر سابق کشور، از مردم لیبی خواسته است که مقاومت کنند و گامی به پس باز نگردند.
از یک سو مردم مثل امواج دریا پیش آمده اند و قذافی و دولت و خاندانش را در گوشه ای رانده اند. در سوی دیگر این نگاه قذافی و فرزندش به واقعیت امروز لیبی است...
دی ماه ماه تونس بود و بهمن ماه مصر و اسفند ماه لیبی... به دوستی گفتم: تا به حال فست فود شنیده و دیده بودیم. انگار زمانه انقلاب های سریع السیرست. دگرگونی در تونس کمتر از دو هفته و در مصر در ۱۸ روز اتفاق افتاد. در لیبی شاید اندکی بیشتر
آیا در آینه تونس و مصر و لیبی دیگر حاکمان به خویش می نگرند؟ صدای اعتراض مردم را چنان که بایست می شنوند. می بینند وقتی در تالاری که مملو از جمعیت است. وقتی سعید حجاریان وارد می شود، ان چنان فضا برای مسئولان حکومتی تنگ می شود که از گوشه ای برون می خزند. این پیام ها را نمی بینند و نمی شنوند....وه که تو بی خبر از غلغل چندین جرسی ...

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (7)