تا فراموش کنی...

پیداست که نمی توان و نباید یاد مادر را فراموش کرد. انگار حضور مادرم با رفتنش پر رنگ تر و موثر تر شده است. کسانی که تمام زندگی خود را فدای دیگران می کنند، زندگی و یادشان برجای می ماند و از یادشان کاسته نمی شود. چند روزی برای شرکت در سمینار سر بنی یاس به ابوظبی رفته بودم. سمینار در یک دهکده غریب به نام قصر السراب بر گزار شد. درست در وسط بیابانی از شن های نرم نرم صورتی .
این دهکده در حقیت این هتل بزرگ ، سیمایی کاملا سنتی و اندرونی نو دارد، شاهکاری از ذوق متجلی شده است. معماری ایرانی - عربی- ترکی است.
دیروز عصر پای برهنه به صحرای شن زدم. تا فراز تپه ای از شن- در واقع از خاک نرمتر- غروب افتاب را ببینم.
رنگامیزی ها را نمی توان وصف کرد. تنها می توان گفت: صبغت الله و من احسن من الله صبغه
خدای نگار گر هر دم رنگی نو به اسمان و افق می زد.

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (6)