کتابفروشی های دارالبیضا

همراه دکتر محمد سماک نویسنده و متفکر لبنانی آمده ایم به محله حبوس یا احباس در دارالبیضا،، به قول فرانسوی ها کازابلانکا. نام حبوس به این معناست که زمین ها و ساختمان های این محله وقف بوده اند. در مراکش برای وقف از اصطلاح حبس استفاده می کنند. دومین بار بود که فرصت گشت و گذار در دارالبیضا را پیدا کرده ام. بار نخستش پانزده سال پیش بود. شبی فراموش نشدنی که مهمان محمد بصری شخصیت سیاسی معروف مراکشی بودیم. ایشان از نویسندگان و اهل نظر از جمله محمد عابد جابری فیلسوف مراکشی هم دعوت کرده بود...جلسه ما به دیر وقت انجامید. امروزه هر دوان در گذشته اند. اکنون در محله حبوس هستیم! میدانی که چایخانه بزرگی در گوشه اش قرار دارد. در پیاده رو میز و صندلی چیده اند. مردمی که اکثرا میانسالند دارند چای مغربی می نوشند. چای نعناع تازه که عطرش فضا را پر کرده است، نسیم ملایمی می وزد، بوی اقیانوس همراه عطر چای نعناع مشامم را پر کرده است... راسته کتابفروشی ها هم همین جاست....وارد کتابفروشی شدیم. در پیشخوان کتاب های فاطمه مرنیسی جلب نظر می کردند. نشانه ای بود که این کتاب ها بازار دارد و خوش فروش هستند. کتاب ها را ورق زدم. کتاب: شهرزاد لیست مغربیه! گفتم: با مرنیسی موافقم، شهرزاد مغربی- مراکشی- نبود. ایرانی بود. کتابفروش با صدای بلند گفت: بله حق با شماست...
شهرزاد همچنان زنده است و برای نجات جان دختران قصه می گوید.
کتاب الموافقات فی اصول الشریعه نوشته ابو اسحاق شاطبی و مقاصد الشریعه الاسلامیه امام محمد ابن عاشور را خریدم. در کتابفروشی دیگری، خوشبختانه کتاب تهافت التهافه طوسی را پیدا کردم. آقای دکتر دینانی در کتاب ماجراهای فکر فلسفی در جهان اسلام به این کتاب اشاره کرده است...
غروب شده بود. برای نماز مغرب به مسجد ملک حسن دوم رفتم... می گویند چهارمین مسجد بزرگ دنیاست. در حقیقت یک اتر هنری بی نظیرست. ۵۰۰۰ هنرمند مراکشی بیش از ۶ سال کار کرده اند. در و دیوار و سقف ، موزه زنده هنرهای معاصر مراکشی است. نیمی از مسجد بر آ ب بنا شده است. در ساحل اقیانوس... از شیشه های کف می توان حرکت آب را دید. نماز خوانده شد. در مساجدی که تا کنون در رباط . طنجه و دارالبیضا برای نماز رفته ام. همه امام جماعت ها، مالک یوم الدین را ملک یوم الدین می خوانند. این قرائت هم نقل شده است اما در مراکش گویی این واژه به ملک موجود هم مشروعیت می دهد! کنار دستی ام الجزایری بود. گفت: از الجزایر فقط با هواپیما می توان به دارالبیضا آمد. از یک فرودگاه در الجزایر به یک فرودگاه در مغرب تمام مرزهای زمینی هم بسته است!! .

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (7)