يا ليتنا كنا معك...

یکی از پر معنا ترین و نیز دشوار ترین دعا ها و آرمان ها در این ایام عاشورای حسینی این دعاست: یا لیتنی کنت معک…ای کاش با تو بودم… یکی از شایسته ترین مرثیه خوانان و مداحان اهل بیت باسم کربلایی، شعری برای نوحه سینه زنی با همین دعا تنظیم کرده، بلکه سروده است. بسیار پرلطف…
یا لیتنا کنا معک
جئنا لکی نبایعک
http://www.youtube.com/watch?v=ct7OvzGflGM
بیعت با امام حسین علیه السلام در سخن و بیان ارزو اسان است، اما راهی است تاب سوز، به قول عطار: بس که دریا بس که صحرا در ره است
تا نپنداری که راهی کوته است
این راه، راهی درونی است. گوهر این راه آزادگی و ایستادگی در برابر ستم است. گوهر این راه دلدادگی و محبت است. حال چگونه می توان با قساوت و خشونت ادعای پیروی از امام حسین را داشت؟ امامی که نسبت به دشمن هم کینه نداشت و در نخستین مواجهه با حر بن زیاد ریاحی، وقتی دید حر و سپاهش تشنه و گرد آلود در میانه روزی تابستانی راه را بر او سد کرده اند؛ ابتدا برای حر و سپاه و اسبان آب آورد. مشک ها را گشودند و سپاه و اسبان را سیراب کردند. امام حسین خود دهانه مشک را کنار دهان اسب حر نگاه داشته بود و جریان آب در دهان اسب جاری بود. خرسندی اسب و چشمان حیرت زده حر! نخستین شکوفه بازگشت حر از سپاه یزید به سپاه امام حسین در همان لحظات شکفته بود.
عاشورا گوهرش، عقلانیت و برهان و محبت و دلدادگی ست.

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (11)