نکته های قرآنی

سوم: نور و ظلمات
واژه نور و ظلمات در قرآن مجید، کاربرد یا فراروند اندیشه بر انگیزی دارند؛ نور همواره به شکل مفرد و ظلمات همواره به شکل جمع به کار رفته است. در قرآن مجید مطلقا واژه انوار و یا ظلمت وجود ندارد! کدام نویسنده یا آفریننده ای چنین دقت ویژه شگفت انگیزی در کاربرد واژه ها در یک کتاب دارد، این چنین میناگری ها کار کیست! کتابی که در سیر سه گانه ی دین سازی، ملت سازی و دولت سازی در یک دوره ۲۳ ساله ، سامان یافته است.
درذات نور یگانگی وجود دارد، هرچند ما نور را در صورت های گونه گون ببینیم.
چون به صورت آمد آن نور سره
شد عدد چون سایه های کنگره
( مثنوی: ۱/۶۸۸)
روشنایی در ظرف خانه ها و شهر ها و بیابان ها و حتی در دل غار ها راه پیدا می کند و صورت ویژه خود را می یابد؛ لکن در اساس سرچشمه همه نور ها خورشید جهانتاب است. تاریکی گرچه ممکن است در ظاهر مثل یک سایه سنگین سربی همه جا را فرا گیرد ، اما در درونش تاریکی بر تاریکی است. مثل تاریکی های درون جان ادمی…همان تاریکی هایی که یونس در دل نهنگ دچارش شده بود. فنادی فی الظلمات سبحانک انی کنت من الظالمین ( انبیا / ۸۷)
تاریکی دریا، تاریکی درون نهنگ، تاریکی شب و تاریک تر از همه تاریکی های بیرونی و ظاهری، تاریکی جان یونس او را به فریاد آورده بود! همان تاریکی که یونس از آن تعبیر به ظلم کرده است. ظلم همریشه با ظلمات است. گمان کرده بود او از دیگران بهترست، همین اندیشه تاریکی افزا بود.
دیده اید وقتی دل ما روشن است، در خود احساس نوعی تمرکز می کنیم. کشتی ای که به ساحل رسیده است. وقتی تاریکیم، سرگشته ایم و بی قرار. کشتی توفان زده در دل دریای تاریک.
خداوند روشنایی است، پیامبران او رسالتشان این است که ما را از تاریکی ها به سوی روشنایی راهبری کنند. سخننان انان و آیات الاهی همه از جنس روشنایی اند. در قرآن مجید واژه نور برای خداوند، که روشنایی آسمان ها و زمین است. ( نور/۳۵) تورات نور است. ( انعام/ ۹۱) انجیل نور است. (مائده/ ۴۶) و قرآن نیز نور است.(اعراف/۱۵۷)
انسان نیز از آفتاب ایمان روشنایی می گیرد.

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (0)