نکته های قرآنی ۴

چهارم: ضیاء و نور

هر دو واژه به معنای روشنایی ست، لکن ضیاء روشنایی اش از خویش و نور از دیگری است. روشنایی خداوند از خویش است و روشنایی جهان از اوست.
همه عالم ز نور اوست پیدا
کجا او گردد از عالم هویدا!
(گلشن راز/ بیت ۱۱۸)
نور آسمان ها و زمین، نور خورشید و ماه از خداوند است. هرچند مراتبی در میان نور خورشید و ماه وجود دارد. نور خورشید از خویش است و نور ماه از خورشید. ماه آینه گردان نور خورشید است. از این رو برای خورشید واژه ضیا و برای ماه واژه نور در قرآن به کار رفته است.
هو الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِيَاءً وَالْقَمَرَ‌ نُورً‌ا
اوست كسى كه خورشيد را روشنايى بخشيد و ماه را تابان كرد،
(یونس/۵)
در کتاب مقدس، عهد عتیق، کتاب اشعیا باب ۳۰ ایه ۲۶ در باره نور خورشید و ماه ، یک سان سخن گفته شده است:
«روشنایی ماه مثل روشنایی افتاب…» در متن عبری اشعیا، واژه اورאור که همان نور به زبان عربی است برای خورشید و ماه به کار رفته است.

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (0)