جشنوارهٔ جنادریه-۳

موضوع نشست، شیوه گفتار و رفتار عالمان دین با جوانان بود! از آن زمره مباحثی که ما هم مثل نان شب به آن نیازمندیم تا بدانیم با جوانان چگونه و با چه زبانی بایست سخن گفت. دکتر ابراهیم المیمن مدیر نشست و شیخ صالح بن عبدالله بن حُمَید و دکتر علی عیدالخالق القرنی سخنرانان بودند. شیخ صالح در جوانی برای تحصیل در رشته پزشکی به دانشگاه پر آوازهٔ پهلوی شیراز آمده بوده است! یک سالی هم پزشکی خوانده و بعد پزشکی را رها کرده و به دنبال علوم دینی رفته است. برای سلام و علیکی نزد او رفتم. دست راستش را تا جایی که می شد بالا برد و قایم بر کف دست راستم کوبید! با او آشنا بودم. مفتی موریتانی با حیرت نگاهم کرد که چطور می شود یک شیخ سعودی آن هم امام مسجد الحرام و مستشار دیوان ملکی و عضو کبار علمای عربستان با یک نویسنده ایرانی این قدر خودمانی باشد! شیخ صالح یک تکیه کلام دارد. در اجلاس پارلمان ادیان در سالت لیک سیتی با هم بودیم و نیز ماه گذشته در اجلاس اقلیت های دینی در جوامع اسلامی در مراکش…شبی هم با جمع دوستان در رستوران بودایی هتل ساوی مراکش، سخن بر سر نسبت حکمت و حکومت بود که بماند… تکیه کلامش به زبان پارسی در حال و احوال با من این است: انگار از همیشه بهتری! من هم پاسخ می دهم: الحمدلله فی جمیع الاحوال و علی کل حال!
شیخ صالح از زاویه دید یک عالم دینی و دکتر قرنی که جامعه شناس شناخته شده ای در عربستان است و نیز مدتی وزیر بوده است؛ از زاویه دید جامعه شناسانه در باره نسبت عالمان دینی و جوانان سخن گفتند. نوبت سخن به من هم رسید. گفتم:
« به نظرم موضوع از چنان اهمیت و حساسیتی برخوردار است که می بایست موضوع محوری یکی از سمینار های جنادریه قرار بگیرد. نمی توان در یک نشست دو سه ساعته به چنین موضوع مهم و حساسی پرداخت. اما چند نکته، پیامبر اسلام در بارخ شیوه سخن گفتن خود با مردم فرموده اند: نحن معاشر الانبیا نکلم مع الناس علی قدر عقولهم، ما پیامبران با مردم متناسب با اندازه خرد آنان سخن می گوییم.
در روایت دیگری پیامبر اسلام صلوات الله علیه نسبت به امر جوانان فرموده اند: الله الله فی الاحداث قبل ان یسبقکم الیهم المرجئه، خدا را خدارا در باره جواتنان! آنان را در یابید پیش از آن که مرجئه از شما سبقت بگیرند.
نکته ای که می خواهم بگویم. بر اساس تجربه ام به ندرت دیده ام که عالمی دینی با جوانان متناسب با آنان سخن بگوید. اکنون جوان از ما نمی پذیرد که بگوییم اینگونه نماز بخوان و یا روزه بگیر. او می پرسد چرا نماز بخوانم و چرا روزه بگیرم! ما از «کیف» سخن می گوییم و آنان از «لماذا »می پرسند. به زبان انگلیسی ما از how
سخن می گوییم و آن ها در جستجوی why هستند! چرا پیامبر اسلام وقتی جوانی حتی کودکی را می دید، در سلام پیشقدم می شد. کدام عالم دینی حاضر است در سلام دادن پیشقدم شود. اصلا منتظر سلام است! تا با شکوه مثل کسی که از قله به دامنه نگاه می کند. سرش را ارام تکان دهد و بگوید سلام علیکم!
نکته دوم: آشنایی با زبان فرهنکی و علمی جوانان است. برایتان از سه عالم دینی مثال می زنم که هر سه زبان نسل نو را به خوبی و عالمانه و خردمندانه می دانند و یا می دانست. اسقف روان ویلیامز -سراسقف پیشین کلیسای کانتر بری، جوناتان ساکس رئیس سابق کنیسه انگلستان و پاپ شنوده رهبر مسیحیان قبطی در مصر. شما کتاب ها و نوشته ها و حتی اشعار روان ویلیامز و پاپ شنوده را ببینید. با خردمندی تمام و مهر تمام با جوانان سخن گفته اند.
نکته سوم: بهره گیری از شبکه های اجتماعی ست. شما بایست با جوانان از همین طریق سخن بگویید.»
مدیر جلسه تذکر داد که وقتم تمام است! حق با او بود و والسلام!
مفتی موریتانی وقتی داشتم قهوه می نوشیدم. با برشی از کیک به نزدم آمد. تعارف کرد و گفت: « دعوت کنم، شما می توانید موریتانی بیایید! » ظاهرا سفر دیگری به ان سوی دنیا دارد شکل می گیرد، سفر به سرزمینی که فرزندش شیخ محبوب عبدالله بن بیه عالم دینی و متفکر ممتاز دوران ماست.

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (3)