انتخابات-۵

نظام دو جناحی!

جناح به معنای بال است! پرنده وقتی می تواند پرواز کند که هر دو جناحش سالم و قوی و کارآمد باشد. تجربهٔ زیسته کشور های مختلف، به عنوان نمونه انگلستان و امریکا و هند، نشان می دهد که احزاب ریشه دار و قوی و گسترده بهترین حافظان دموکراسی و نیز پیشرفت کشورند.
تجربهٔ نزدیک به چهار دهه در کشور ما، برگزاری انتخابات تقریبا در هر سال، نشان می دهد که دو گرایش اصول گرا و اصلاح طلب، گرایش های موجود، با دوام اند و حذف ناشدنی ! این دو گرایش را می توان در قالب دو جبهه تبیین کرد و شناخت. بدیهی است که این دو گرایش در اساس با هم تفاوت ندارند. سلیقه های سیاسی و فرهنگی و اقتصادی شان متفاوت است. به عنوان نمونه مردم ایران و اهل فرهنگ و هنر، وزرای متعدد و متفاوت فرهنگ و ارشاد را تجربه کرده اند. می توانند داوری کنند که سلیقه آن وزیران چه تفاوت هایی باهم داشته است.
یک نمونهٔ‌نزدیکتر! وقتی به وزارت فرهنگ رفتم می دانستم که نویسندگان مشهور و موثری در قلمرو فرهنگ آثارشان ممنوع شده است. محمود دولت آبادی و احمد شاملو از همان زمره بودند. برای من فهم این تصمیم دشوار بود. همه کتاب ها منتشر شدند! آیا نشر رمان کلیدر یا کتاب کوچه شاملو مغایر مصالح نظام بود؟
در خرداد ماه ۱۳۶۹، مقاله ای نوشتم که با امریکا مذاکره کنیم. یک سلیقهٔ سیاسی نه تنها به انکار بلکه به هتک و طرد هم پرداختند. بسیار خوب ۲۴ سال بعد به همین نتیجه رسیدند که می توان با آمریکا گفتگو کرد. با جان کری عکس گرفت. پیدا بود که عدم مذاکره با امریکا دلیل نداشت بلکه علت داشت!
اکنون با توجه به تجربهٔ برجام و نیز انتخابات خبرگان و مجلس شورای اسلامی، می توان از استقرار و ثبات سیاسی به نحو روشنی سخن گفت. برجام تنها حل و فصل مسالهٔ حصر اقتصادی و فنی کشور ما نبود. پذیرش جمهوری اسلامی به عنوان یک نظام با ثبات و مستقر و موثر در منطقه بود. ان جمله معروف: تمام انتخاب ها روی میز است! به تاریخ سپرده شد. تلاش برای تغییر رژیم در ایران دیگر یک افسانه است.
در نشستی که در سالن شهرداری برلین در آستانه انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ برگزار شده بود. به شرکت کنندگان که البته اکثریت آنان گرایش چپ سوسیالیستی و یا کمونیستی داشتند، و میانگین سنّی شان بالای چهل سال بود، گفتم: ندیده های ندیده های شما هم تغییر نظام در ایران را نخواهند دید!
اکنون تقریبا اکثریت فعالان سیاسی که شعار و احساس و دوقطره خون بر برگهٔ رای! دید و داوری سیاسی و خط مشی آنان را تعیین نمی کند. بر این نکته همداستانند که هر گونه تحول در کشور ما، از درون کشور نشات می گیرد و راهش از طریق و به وسیلهٔ صندوق های رای است.
وقتی صندوق رای را به عنوان معیار و قول فصل پذیرفتیم، نمی توانیم نظام حزبی را نپذیریم و صرفا به احزاب بی نام و نشان و متکی بر برنامه های سیاسی پنهان تکیه کنیم. هیات های مذهبی نمی توانند کارکرد حزب را پیدا کنند! و شان یک مداح این نیست که برای انتخابات خبرگان و مجلس شورای اسلامی رهنمود بدهد و عکسش صفحه اول روزنامه ای منتشر شود.
وقتی احزاب سیاسی در صحنه حضور ندارند. یک شخصیت غریبی مثل احمدی نژاد از راه می رسد و متکی بر برنامه سیاسی چند لایه سپاه ، -به روایت اقای ذوالقدر قائم مقام وقت سپاه- در انتخابات مهندسی شده پیروز می شود. نزدیک به یک دهه کشور را با ماجراجویی های سیاسی و جهل مرکب در قلمرو اقتصاد و فرهنگ ، کشور را با بحران روبرو می کند.

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (1)