انتخابات-۶

اگر نظام و یا به عبارت مشخص تر و روشن تر آیه الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی ایران، به این نکته متفطن شوند که ثبات سیاسی و استقرار نظام ذاتا امری نظامی و امنیتی نیست. بلکه امری سیاسی، اجتماعی و فرهنگی است. در این صورت نهاد قدرتمندی مثل سپاه که البته در حفظ نظام و حراست از تمامیت ارضی کشور نقش تعیین کننده دارد، - حفظ اسلام و یا حراست از اسلام بر خلاف سخن فرمانده سپاه، جزو ماموریت های سپاه نیست! بلکه ماموریتی ست که خداوند خود برعهده گرفته است! انا نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون- نمی تواند در اداره امور کشور و انتخابات و این که چه کسی رئیس جمهور بشود یا نشود نقش داشته باشد. آن لنگری که نظام و انقلاب را حفظ می کند، ملت ایران اند. تعادل پایدار یک نظام وقتی است که نظام کاملا متکی بر ملت باشد و نهاد نظامی می بایست محبوب تمام ملت ایران باشد. چنان که در دهه نخست انقلاب در دوران جنگ سپاه چنین کارکردی داشت.
اگر در کشور و نظام شاهد نوعی تقابل بین قاعده ملت و نیروی نظامی و امنیتی باشیم. آن نیروی نظامی هر قدر هم قدرتمند باشد، توان مقابله با ملت را نخواهد داشت. به عبارت دیگر، نیروی نظامی و انتظامی و امنیتی قدرتمند شرط لازم استقرار و امنیت کشور می تواند باشد اما شرط کافی نیست. هند و پاکستان نمونه های قابل توجهی هستند. در هند نیروی نظامی از آغاز استقلال تا به امروز در این هفتاد سالهٔ اخیر، هیچگاه حضور سیاسی نداشته است. نشانی از کودتا در هند نیست! و البته نخواهد بود. در انتخابات شما نشانی از نظامیان نمی بینید. هند امروزه یکی از کشور های پیشرفته و نیز قدرتمند از بعد نظامی ست. پاکستان برعکس، کشور را در هفتاد سالهٔ گذشته نظامیان به تناوب اداره کرده اند و کودتای نظامی جزو امور طبیعی و محتوم در این کشور است. کدام یک ثبات بیشتری دارند؟ و کدام یک پیشرفته ترند؟
این موضوع در حالی اهمیت پیدا می کند که پاکستان نظام حزبی و دموکراسی و آزادی مطبوعات و استقلال دستگاه قضایی
قابل توجهی داراست.
نظام حزبی و یا دو حزبی جا افتاده در آمریکا، امری سهل الوصول نیست. کمیته ملی حزب دموکرات در آمریکا در سال ۱۸۴۸ تاسیس شده است. حزب جمهوری خواه حضور سیاسی اش در آمریکا با حمایت از نامزدی ابراهام لینکلن در انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۸۶۰ آغاز شد. در این تجربه تحزب بیش از یک و نیم قرن، شاهد انباشت تجربه دموکراسی و تحزب در آمریکا بوده ایم. یک بار هم کودتا در این کشور اتفاق نیفتاده است! آیا دو حزب دموکرات و جمهوری خواه در مبانی با هم اختلاف دارند؟ طبیعی ست که چنین اختلافی وجود ندارد. اختلافات دهگانه دو حزب ، تماما در قلمرو سلیقه های سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و نیز دیگاه دینی دو گرایش است. مثلا در حوزه ٔ سیاست های نفتی دموکرات ها بیشتر طرفدار محیط زیست، پرهیز از استفادهٔ از انرژی های فسیلی و کوشش در دستیابی به انرزی های پاک و جایگزین بوده اند. جمهوری خواهان به دنبال افزایش حفاری و توجه به بازار آزاد انرژی بوده است. دموکرات ها نسبت به ازادی استفاده از اسلحه همیشه رویکرد منع کننده داشته اند. چنان که اوباما بار ها و معمولا پس از هر حادثهٔ کشتاری در امریکا به این موضوع می پردازد. در حالی که جمهوری خواهان طرفدار اسلحه ازاد هستند و ان را بخشی از هویت آمریکایی می دانند. جمهوری خواهان به سرعت از توان نظامی امریکا در سیاست های منطقه ای و جهانی استفاده می کنند و سازمانده کودتاهای ضد دموکراسی از جمله در کشور ما جمهوری خواهان بوده اند.
در یک کلام در تفاوت رویکرد فرهنگی دو حزب نماینده اوکلاهما ( از ۱۹۹۵تا ۲۰۰۲) جی سی واتز گفته است: جمهوری خواهان انسان را ذاتا بد و دموکرات ها ذاتا خوب می انگارند!
در کشور ما نیز می توان با استفاده از تجربه نزدیک به چهل ساله تفاوت های دو گرایش اصول گرا و اصلاح طلب و یا مستقل را برشمرد. برغم بداخلاقی های موسمی و تهمت های مدام صدا و سیما و کیهان، اصلح طلبان در مبانی باور های دینی و وابستگی به نظام و طرفداری از نظام تفاوتی با اصول گرایان ندارند. به عنوان نمونه در برگزاری انتخابات آنان با شیوه اعمال نظارت استصوابی شورای نگهبان و بلکه به روایت سخنگوی شورا، دکتر ابراهیمیان، شیوه اعمال نظارت استصوابی دبیر شورای نگهبان انتقاد دارند. این شیوه را نه تنها خلاف مصلحت و ناقض حقوق ملت بلکه خلاف عدالت هم تلقی می کنند.

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (0)