به یاد فرزانه عزیز، معلم و دوست دکتر خلیل رفاهی

دکتر خلیل رفاهی , روحانی اهل معنا، تحصیل کرده جدی و دانشمند حوزه علمیه تهران و قم و دانشگاه بود. با ایشان در سه مرحله دیدار داشتم. نخست در سال های دانشجویی در دانشگاه اصفهان. از سال ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۶
ایشان استاد ممتاز زبان و ادبیات عربی بودند، من هم درکلاس های ایشان به شکل آزاد شرکت می کردم. با اجازه و موافقت امتحان هم می دادم، تا حضورم جدی باشد. کنفرانس هم می دادم! برخی دانشجویان فکر می کردند، رشته زبان و ادبیات عربی هستم! سابقه طلبگی موجب شده بود که در درسا از دانشجویان معمول جلوتر باشم و با استاد نیز همزبانی بهتر و بیشتری پیدا کنم. دیدار دوم در سال ۱۳۷۷بود، وقتی که وزارت فرهنگ و ارشاد بودم، ایشان به دفترم زنگ زده بودند و از آقای صمدی از مسئولان دفترم پرسیده بودند : ایا ایشان را به یاد می آورم!
برای همان فردایش قرار گذاشتیم و دیداری تازه کردیم. ایشان لندن زندگی می کردند.
زمانه چرخی زد و مرا هم به دنیای کوچکِ لندن کشاند. در لندن روزهای یکشنبه در منزل ایشان محفل انسی داشتیم. نکته های اخلاقی و قرآنی و ادبی و عرفانی مطرح می شد، دیدار ایشان برای جمع ما مغتنم بود.
طمانینه ای که در کلام ایشان بود و آرامشی که در نگاهشان، در روزگار درندگی و دریدگی و زمانه
عسرت بسیار دلپذیر بود. در حال و هوای ایشان ما هم نفسی تازه می کردیم.
به دلیل معاشرت نزدیک با مرحوم راشد و حاج آقا رحیم ارباب و آیه الله غروی اصفهانی، همیشه و تقریبا در همه جلسات یاد آن بزرگان اهل معنا و دانش و اخلاق الهی زنده بود و نکته ای و خاطره ای…خاطره هایی که هر کدام چنان ظرفیتی داشت که انسان بتواند برای یک عمر به آن خاطره ها تکیه کند. زنده یاد دکتر رفاهی چند روز پیش در شهر محبوبش اصفهان در گذشت.
یادش عزیز، رحمت و رضوان و مغفرت خداوند بر او

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (0)