چهل سالگی انقلاب اسلامی (۷) ایران

آیا می توان قدر مشترکی در بین تمام ایرانیان، از هر رنگ و نشان و جنس و باور وسلیقه و تیره و طایفه یافت!؟ به گمانم حتما می شود! شرط نخستش تاکید بر وحدت سرزمینی ایران است. این سرزمین با تاسف و حسرت بسیار در دوران پادشاهان بخش های عمده ای از آن جدا شد. در عصر یهلوی اول و دوم هم شاهد جدایی بخش هایی از ایران بودیم که بحرین نمونه مشهور و شاخص آن است. شرط دوم این است که « ملت ایران » داریم و نه ملت های ایران! عرب و ترک و کرد و بلوچ و ترکمن و لر و فارس و گیلک و مازنی و خراسانی داریم، نه ملت عرب و ملت کرد و …
تمامی گروه هایی که بر تفکیک ملی ایران تاکید دارند و برخی از آن ها به مبارزه مسلحانه اقدام کرده اند، بدون شک و شبهه در صدد تجزیه طلبی اند. نخست از ملت کرد سخن می گویند و بعد از منطقه و سرزمین ملی کرد و بعد حکومت خودمختار و بعدا هم استقلال در شرایط مناسب! این حرکت ها را که امروزه پشتوانه نظری و سیاسی و مالی اش، اسرائیل و آمریکا و برخی کشورهای عربی است، بدیهی است که بایست از بُعد نظری و عملی از ریشه خشکانید. در این چهل سال این گروه ها راه به جایی نبرده و اندک مزاحمتی برای نظام جمهوری اسلامی و ملت ایران ایجاد کرده و می کنند. اسرائیل و آمریکا و برخی کشورهای عربی گمان
می کردند با تجزیه عراق و سوریه در این راه گام های مهم و استراتژیکی بر می دارند و نهایتا در حلقه سوم و مرتبه سوم به تجزیه ایران می رسند. چنان که با حاکمیت داعش در موصل عراق و رقه سوریه کمان می کردند، مرحله دوم تجزیه عراق و سوریه را از بعد تجزیه قومی و مذهبی کلید زده اند. هر دو خواب تجزیه سرزمینی و تجزیه ملی تعبیر نشد. برنارد لویس که نظریه پرداز این نظریه و آرزومند تجزیه عراق و سوریه و ایران و ترکیه و حتا عربستان بود، در آخرین کتابش به این آرزوها اشاره می کند. در آخرین ماه و روزهایی که در کردستان عراق طرح همه پرسی تجزیه و اعلام استقلال توسط بارزانی پیگیری می شد. برنارد لویس به صراحت اشاره می کند که در آن ایام در کردستان بوده است. به یاد داریم که اسرائیل در این ماجرا چه نقشی داشت و البته پرچمش هم در اربیل به اهتزاز در آمده بود.
برنارد لویس حسرت می خورد که چرا آمریکا به ایران حمله نکرده است، از قول برخی ایرانیان- فرضی یا واقعی؟- نقل می کند که به او گفته اند: چرا آمریکا ترتیب الفبایی نام کشورها را رعایت نکرده است، می بایست قبل از عراق به ایران حمله می کرد! نگاه کنید به:

Bernard Lewis, notes on a century, London Phonix 2014, p 332
افزون بر برنارد لویس، هنری کیسنجر نیز همیشه همین رهیافت و رویکرد را داشته است. در آخرین کتابش: « نظم جهانی» ضمن اظهار خشنودی از سخنان باراک اوباما در ماه اوت سال ۲۰۱۱ که گفته بود: « بشار اسد باید برود» کی سینجر از نقشه دیگری برای سوریه و کشورهای منطقه سخن می گوید، نقش نو سرزمینی و دینی! نگاه کنید به:
Henry Kissinger, world order, London penguin books2014, p 126-127
انصاف این است که در جبهه رنگارنگ اپوزسیون تنها کسی که به این موضوع دقیق و منصفانه و هوشمندانه توجه داشت و طرح فدرالیسم را دامی و دانه ای برای تجزیه ایران می دانست، داریوش همایون بود. او تا آخرین فرصت عمرش ضد فدرالیسم و مخالف حمله نظامی به ایران باقیماند ، البته ملامت ها و شماتت ها را هم جدی نگرفت و با بی اعتنایی از کنار ان ها گذشت. البته اگر شعور و دانش تمام رهبران اپوزسیون را سرجمع بزنیم، گمان نمی کنم که با بخشی از هوشمندی و آینده نگری و دانش داریوش همایون قابل قیاس باشد!
هشت سال جنگ موجب شد که خون فرزندان ایران از هر قوم و طایفه و دین و مذهب ، در دفاع از سرزمین ایران و ملت ایران با هم آمیخته شود. یادش به خیر برادرم سید محسن عزیز در کردستان در تیرماه سال ۱۳۶۰ شهید شد و در ذهن و زندگی خانواده ما نقشی محبوب از کردستان ترسیم کرد. وحدت ملی در حقیقت در جنگ هشت ساله ریشه های استوار و ژرف خود را یافت. رنگین کمانی از ملت ایران با هم آمیخته و سرشته شد. هیچ گاه این رنگین کمان شکسته نخواهد شد و وحدت سرزمینی کشور ما اسیبی نخواهد دید. البته راه تقویت استوار و پایدار این وحدت، فراهم کردن زمینه مشارکت همه مردمان ایران، همه گرایش ها و قومیت ها و مذاهب، زنان و مردان، در ساختن و آبادانی کشور است. انتخاب یک بانوی بلوچ اهل سنت، خانم حمیرا ریگی به عنوان سفیر ایران در برونئی، نشانه روشنی از همین رویکرد است. چرا استاندار و وزیر و معاون رئیس جمهور از اهل سنت و ادیان ابراهیمی رسمی گشور نداشته باشیم؟ وقتی نظام به بلوغ چهلسالگی خود می رسد ، به تعبیر قرآن مجید: فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَىٰ عَلَىٰ سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ 
(سوره فتح آیه ۲۹)
نهالی که بالیده و تناور و نیرومند شده، کشاورزان از رشد نهال به شگفتی می آیند و کافران آکنده از خشم شده و می شوند.
بایست و شایسته است که شاهد حضور همه مردمان ایران از هر قومیت و مذهب و جنس در اداره کشور باشیم.

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (0)