نقد تحریف مدرن سخن و سلوک امام خمینی (۴۵)


۱-۲
مصر

دولت مصر، در دوران هشت ساله جنگ در کنار عراق قرار گرفت. البته رویکرد انور سادات و حسنی مبارک متفاوت بود و یا شد. انور سادات (۱۹۱۸- ۱۹۸۱) در روز ۱۴ مهرماه سال ۱۳۶۰ (۶ اکتبر ۱۹۸۱)، یعنی تقریبا یک سال پس از آغاز حمله عراق به ایران توسط خالد اسلامبولی عضو سازمان جهاد اسلامی مصر، در مراسم سان نظامی به رگبار بسته شد و کشته شد. محمد حسنین هیکل این حادثه را در کتاب« پائیز خشم» روایت کرده است. روایتی به جذابیّت یک رمان!
سادات پس از امضای پیمان صلح با اسرائیل و سفر به تل آویو، از سوی همه کشورهای عربی محکوم و طرد شد. صدام حسین در نفی و طرد مصر نقش میانداری ایفا می کرد. از این رو انور سادات، هنگامی که ارتش عراق به ایران حمله کرد، موضعی محتاطانه اتخاذ کرد. می توان انگاشت، که صدام حسین همانگونه که حمله به ایران را با عربستان و اردن و کویت و امارات هماهنگ کرده بود، یا به آن ها اطلاع داده بود. به مصر چنین اطلاعی نداده بود. آیا مصر از تصمیم عراق برای حمله به ایران بی خبر مانده بود؟ بعید به نظر می رسد. بیش از یک ملیون مصری در عراق در صنایع مختلف، از جمله صنایع نظامی اشتغال داشتند. حتما تعداد قابل توجهی از آنان ماموران امنیتی ، اطلاعاتی مصر بوده اند. بدون تردید آنان می توانسته اند از آمادگی عراق برای حمله به ایران با خبر باشند و خبر را برای دستگاه اطلاعاتی مصر فرستاده باشند.
انور سادات در کنفرانس سالانه «حزب الوطنی» که در تاریخ ۱۰ مهرماه ۱۳۵۹ (دوم ماه اکتبر سال ۱۹۸۰) برگزار شد. یعنی درست ده روز پس از آغاز حمله عراق به ایران، موضعی بی طرفانه اتخاذ کرد خیرخواهانه و با احتیاط سخن گفت. گویی در ذهنش این ایه کریمه را مرور کرده بود که :
و اگر دو طايفه از مؤمنان با هم بجنگند، ميان آن دو را اصلاح دهيد، و اگر [باز] يكى از آن دو بر ديگرى تعدّى كرد، با آن [طايفه‌اى‌] كه تعدّى مى‌كند بجنگيد تا به فرمان خدا بازگردد. پس اگر باز گشت، ميان آنها را دادگرانه سازش دهيد و عدالت كنيد، كه خدا دادگران را دوست مى‌دارد. ( سوره حجرات/۹)
« عراق دولتی عربی و مسلمان است. ایران نیز دولتی اسلامی است، ما از هیچ طرف علیه طرف دیگر حمایت نخواهیم کرد، مگر بر مبنای حق ، من هر گونه حركت شعوبي را محكوم مي كنم، اين عرب است و آن عجم است…» (۱)
پیداست، این صدام حسين بود كه دوگانه شعوبی گری و جنگ بین عرب و فارس و بین مسلمان و مجوس و قادسیه صدام را مطرح کرده بود.
اما پس از ترور انورسادات، حسنی مبارک با تمام توان، حمایت تسلیحاتی از عراق را آغاز کرد. در عمل مصر در کنار عراق قرار گرفت. چنان که می دانیم، صنایع نظامی مصر بیشتر صنایعی بود که توسط شوروی، تأسیس شده بود. این صنایع با تمام ظرفیت به کار افتاد و محصول آن در اختیار عراق قرار گرفت. مصر تانک های تی- ۵۵ و ۳۰ فروند هواپیمای سوخو-۷ در اختیار عراق قرار داد. هرجند سوخو ها نتوانستند در عملیات به کار گرفته شوند، حسنی مبارک یک اسکادران هواپیمای میراژ نیز در اختیار عراق قرار داد. افزون بر ان ۱۰۰ خلبان مصری و بیش از هزار تکنیسین نظامی نیز برای کمک به صنایع نظامی عراق به عراق اعزام شدند. حسنی مبارک به یک میلیون مصری که در عراق اشتغال داشتند، اجازه داد که به شکل داوطلبانه به ارتش عراق بپیوندند و در جنگ مشارکت داشته باشند.(۲)
برخی از این مصریان در طول جنگ اسیر شدند و در تهران در نماز جمعه شرکت می کردند! افزون بر آن مصر جنگ را فرصت طلایی تشخیص داد، تا از شرّ ابزار نظامی و ذخایر نظامی خود که روسی بودند، نجات پیدا کند. تانک های کهنه روسی را به عراق فرستاد. فرماندهان نظامی عراق گله مند بودند، که این تانک ها امکان تحرک در جبهه را ندارند. صدام که می دانست برای این که مصر در کنار عراق قرار گیرد، می بایست بهای ان را پرداخت، آگاهانه بر این فرصت طلبی مصر چشم پوشید.
به روایت حامد جبوری، رئیس سابق دیوان ریاست جمهوری عراق و وزیر خارجه سابق عراق، در دوران جنگ، مصر یک ژنرال از ارتش مصر را به عنوان، هماهنگ کننده و مأمور خرید کالاهای نظامی از آمریکا برای عراق به واشنگتن اعزام کرد. فرد مزبور- که نامش را حامد جبوری ذکر نمی کند.ـ در سفارت مصر در واشنگتن مستقر بود. مأموریت داشت، هر نیازی که ارتش عراق داشت، به عنوان نیاز ارتش مصر از آمریکا درخواست کند. بدیهی بود که آمریکا نمی توانست از این پوشش بی خبر مانده باشد.
افزون بر این همکاری ویژه در خرید تسلیحاتی از آمریکا و نیز چین، در سال آخر جنگ و عملیات بازپس گیری فاو، ژنرال ها و کارشناسان مصری به ارتش عراق کمک کردند. یعنی عملا وارد جنگ با ایران شدند. می توان گفت، جنگ برای مصر فرصتی بود تا در کنار عربستان و دیگر کشورهای عربی، حضور مجدد خود را در جامعه عربی بازسازی کند. از جنگ به عنوان فرصتی طلایی برای بازسازی ارتش خود و حذف اسلحه روسی ارتش مصر استفاده کند. از منافع اقتصادی جنگ نیز برخوردار باشد. صدام حسین و طارق عزیز، حمایت مصر از عراق را فرصتی مناسب تشخیص دادند و با کشورهای عربی رایزنی کردند، تا مصر مجددا به جامعه عربی بازگردد. در سال ۱۹۸۴ مصر به جامعه عربی بازگشت.


پی نوشت:
*******
(1) https://www.youtube.com/watch?v=ufpxj0mQ7Ws
(2) Iran- Iraq war, Razoux, P:105

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (0)