شعشعه مناجات شعبانیه (۶۷)


عهد الست

عهد الست، را نمی بايست در چارچوب زمان مرسوم و معمول كه ما در ظرف چنان زمانی زندگی مي كنيم، تفسير كرد. می بایست ردای زمان را از دوش خود فرو افکنیم، به فرا زمان راه پیداکنیم، تا بتوانیم مفهوم روشنی از عهد الست را دریابیم. دشواری کوشش البته بسیار پژوهشگرانی که خواسته اند، از عهد الست معنا و مفهوم روشنی فراهم کنند، اما این تلاش در زیر پوشش و ردای زمان معمول انجام شده است، ناتمام مانده است. به همین خاطر به داستان هایی در اسرائیلیات پناه برده اند، که نه تنها نامعقول و نا موجه است، بلکه جذابیت داستانی هم ندارد!
هر انسانی خود، جهانی است و خلیفه خداوند بر زمین و فرشتگان در برابر او سجده کرده اند و خداوند از آفرینش او، خویش را ستوده است که : فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ ﴿المؤمنون: ١٤﴾
«پس، آفرین باد بر خداوندی که بهترین آفرینندگان است.»
« خالقین» جمع خالق است. پیداست غیر از خالق یگانه خداوند سبحان، از خالق دیگری سخن می گوید.آن خالق دیگر انسان است. انسان می تواند جهانی نو بیافریند. مهمترین جهانی که می آفریند، خود اوست! جهانی که به تعبیر امام علی علیه السلام جهان های دیگر در آن خلاصه شده است. جهانی که انسان می تواند بیافریند، اگر رنگی و ماهیتی هماهنگ با فطرت الهی او داشته باشد، انسانی که بر صورت خداوند آفریده شده است، سیرت الهی هم پیدا می کند. عهدِ همه عهد ها همین است! انسانی که در آفرینش، خداوند او را در « احسن تقویم» آفرید. با انتخاب « احسن دین»، به مقام احسان و محسن می رسد، این مقام جز با تداوم ذکر و ستایش سرمدی و زنده نگاه داشتن عهد در ذهن و ضمیر و زندگی انسان ممکن نیست. هنگامی که انسان به عهد پای بند بود و در ذکر تداوم داشت، تمام مصیبت های جهان هم که بر سرش آوار شود، استوار می ایستد. او خُمی است که به دریا راه پیدا کرده است؛ جیحون ها در برابر او زانو می زنند و به قول سعدی :
دریای فراوان نشود تیره به سیل
عارف که برنجد تُنُک آب است هنوز

سیدعطاءالله مهاجرانی | لینک ثابت | نظر (0)